#31 Sanne Doré - baarmoederhalskanker: Turn your wounds into wisdom

#31 Sanne Doré - baarmoederhalskanker: Turn your wounds into wisdom

⭐ SNELLE LINKS

"Ik moest gaan rouwen terwijl ik bleef leven - hartstikke krom, maar het klopte wel"

Sanne Doré (41) runt De Krachtwijzer in Budel, een praktijk voor bewustzijnsgroei en systemisch werk. Op 38-jarige leeftijd kreeg ze baarmoederhalskanker. Dit gesprek gaat niet alleen over de ziekte zelf, maar vooral over wat eraan vooraf ging: 8 jaar negeren van lichaamssignalen, onverwerkte verliestrauma's uit haar familie, en de vraag of onverwerkt gemis kan bijdragen aan ziekte.

8 jaar waarschuwingen genegeerd

Sanne had 8 jaar lang afwijkende uitstrijkjes. Haar zoon vertoonde als baby veel onrust, wat achteraf een weerspiegeling bleek van wat er bij Sanne zelf speelde. Ze begon met systemisch werk en bewustzijnsgroei, maar negeerde ondertussen haar eigen lichaam. "Ik wist vanbinnen dat het niet goed zat, maar daar heb ik niet naar geluisterd."

Dubbele klappen: "Je hebt kanker"

Een privékliniek deed een behandeling en belde haar in Spanje: "Alles oké!" Sanne vierde het met haar moeder. Na een tweede, grotere ingreep "voor de zekerheid" komt het telefoontje terwijl ze de was staat te vouwen en de kerstboom in de kamer staat: "Je hebt baarmoederhalskanker. Leg je werkzaamheden neer." Later blijkt dat bij de eerste ingreep de tumor er al zat, maar de dokter de uitslag niet goed had gelezen. Het woord "tumor" stond er vijf keer in.

Weken later, bij de volgende uitslag waar ze vol hoop naartoe gaan: "De snijranden zijn niet schoon. Je hebt serieus baarmoederhalskanker." De tweede klap. Sanne voelt een steen op haar borst en denkt alleen maar: "Ik wil mijn kind niet achterlaten." Ze was net ten huwelijk gevraagd en flikkerde van haar roze wolk naar pikzwart.

Operatie en lang herstel

In het Radboudumc in Nijmegen onderging Sanne een operatie van 5,5 uur waarbij haar baarmoeder, 21 lymfeklieren, de bovenkant van haar schede en haar eileiders werden verwijderd. Ze moest opnieuw leren plassen en lopen. Het herstel kostte niet de verwachte 6 weken maar 2,5 jaar. "Ik ben echt 30 keer op mijn bek gegaan, zo niet 130 keer." En terwijl iedereen vierde dat ze beter was, voelde Sanne het zelf niet: "Bij mij gaat die vlag helemaal niet uit."

De link met onverwerkt verlies

Samen met een collega ging Sanne op zoek naar wat er ten grondslag lag aan haar ziekte. Ze was eerder zwanger geweest en had nooit afscheid genomen van dat kindje. "Dan verlang je eigenlijk naar iemand die je mist, maar die is boven - dus ben je onbewust aan het verlangen naar de dood." Ze ontdekte een verstrikking: in haar familie waren moeders overleden in de kraamtijd die hun kinderen hadden moeten achterlaten. Sanne was, zonder het te weten, loyaal aan dat familietrauma.

Rouwen terwijl je leeft

"Ik moest gaan rouwen en kwam in een rouwproces terecht terwijl ik bleef leven. Het was hartstikke krom, maar ik voelde wel dat het klopte." Er zat veel verwarring: moet ik mijn gezin achterlaten? Nee, ze moest afscheid nemen van wat al weg was - van dingen die niet meer hier zijn.

Het boek: Gehecht aan de Hunkering

Sanne schreef haar ervaringen en 11 jaar praktijkervaring op in "Gehecht aan de Hunkering". Het boek beschrijft hoe langdurig gemis leidt tot een leegte die ons onbewust stuurt. We hunkeren naar wat we missen, dat gaat aanvoelen als liefde, en we zoeken het in verslavingen, relaties of werk. Maar de kernboodschap is: "Ik hou van jou zit in mij, niet bij de ander" - liefde verdwijnt niet als iemand weggaat.

Het boek heeft vier hoofdstukken waarin Sanne toelicht hoe verstrikking ontstaat, wat de impact is van onverwerkt verlies op relaties, verslavingen, gedrag van kinderen en psychische problemen (en soms ziektes), en hoe je echt afscheid neemt en bewust je gemis verwerkt.

Terug naar blog

Reactie plaatsen

Let op: opmerkingen moeten worden goedgekeurd voordat ze worden gepubliceerd.